Skip to content

[ Ep. 3 ] Dhiramedhist Lueng-Ubon @HomeNet

ภาคภาษาไทยอยู่ด้านล่าง

Dhiramedhist Lueng-Ubon

Is it true that time is the most valuable thing in a man’s life?

If it was then one would devote all his or her time to ascertain whatever one does comes off as most optimal/valuable. For almost half a year I decided to focus my effort and time to learning something new, something that I could look back and see that its value has not only remained, but sprouted.

I used to believe that the most memorable moment in my life was when I learned that I had been selected to be a Saphan Siang Youth Ambassador. Yet, this is nothing compared to the moment I seized to work for the foundation. I say this because at this moment I am witnessing the seeds of opportunity that I have helped Saphan Siang plant begin to blossom, and that makes this moment infinitely more meaningful.

I have always heard people say “never expect anything and you will never be disappointed.” Because of this very reason, I expected so much that this journey has become so meaningful and memorable to me and has changed my life so profoundly. With this project I have learned how to appreciate when experiences meet expectations, but most importantly, I have learned how to adapt myself to any situation – physically and mentally.

I would like to thank everybody for forgiving me for I let them down. There were misunderstandings along the way, and some might get the impression that, at times, I acted in an ungrateful manner. But I want everyone to realize how far from the truth that is. I am grateful for everything that has happened and want to make it clear that I have had far more positive experiences than negative.

I am at my happiest when I am learning new things and gaining a better understanding of things that I already know. As a Saphan Siang Youth Ambassador I have learned that even ordinary people can change the world. I understand the life and problems of the migrant workers much better now. I also promised that I will be there for them whenever injustice is done unto them. I love them now more than ever because I now realize that migrant workers and domestic employees are helping to drive our world both socially and economically. They’ve made our world a better place and they only deserve the best things from the society. They especially deserve our praise for their diligence in working such thankless jobs.

I used to have a mixed feeling about migrant worker issues, but this programme has reassured me that everyone is equal and every job is equally important. Without either manual labor or white collar jobs, the world would not continue to function properly. I strongly disagree that the destination is the end of the journey, but rather a turning point. Likewise, this six-month journey has also been a turning point for me. My efforts in protecting migrant workers’ rights are ongoing. I promise that my efforts and the efforts of the staff at Saphan Siang will not be in vain. Most importantly I want to thank all of those who have offered their moral support, and that includes everyone who took the time to read this post.

Read Bard’s previous episodes: Ep. 1 | Ep. 2

ใช่หรือไม่ว่า สิ่งที่มีค่ามากที่สุดในชีวิตของมนุษย์คือเวลา

หากเป็นจริงเช่นว่านั้น การตัดสินใจใช้อุทิศเวลาไปเพื่อสิ่งหนึ่งประการใดในชีวิตของคนเราย่อมพึงเป็นไปอย่างรอบคอบและหวังผลให้เกิดความคุ้มค่ามากที่สุด สำหรับเกือบครึ่งปีที่ผ่านมาผมตัดสินใจใช้ช่วงเวลานั้นเพื่อเฝ้ามองบางอย่าง บางสิ่งที่ยิ่งถอยห่างออกมายิ่งเห็นชัดเจนยิ่งกว่าว่ามันมีความหมายและคุ้มค่ากับการทนรอเพียงใด จากนาทีหนึ่งที่ผมเคยเชื่อว่ามันเป็นช่วงเวลาที่น่าจดจำที่สุดในชีวิตเมื่อได้รู้ว่าผมได้รับคัดเลือกเป็นหนึ่งในยุวทูตสะพานเสียง เมื่อเทียบกับนาทีนี้ที่ผมไม่ต้องกลับเข้าไปทำงานในมูลนิธิฯ อีกต่อไปและกำลังใช้อีกหลายนาทีเพื่อถ่ายทอดทุกความรู้สึกที่มีอยู่ลงในบล็อกสุดท้าย ช่วงเวลานี้ต่างหากที่มีความหมายยิ่งกว่าเพราะผมกำลังชื่นชมในดอกผลที่งอกงามขึ้นจากเมล็ดพันธุ์แห่งโอกาสที่ทางโครงการช่วยกันบ่มเพาะมันขึ้นมาจนเป็นกล้าพันธุ์แห่งการเติบโตและเปลี่ยนแปลง

มีใครสักคนกล่าวไว้ว่า อย่าตั้งความหวังเพื่อจะได้ไม่ผิดหวัง แต่เพราะการตั้งความหวังอย่างมากมายของผมต่างหากที่ทำให้การเดินทางตลอดหลายเดือนที่ผ่านมามีความหมายอย่างน่าจดจำและทำให้ชีวิตของนิสิตธรรมดาคนหนึ่งเปลี่ยนไป ในโครงการนี้เองที่ผมได้เรียนรู้ที่จะดื่มด่ำในความสุขเมื่อประสบการณ์ที่ได้รับในบางช่วงเวลานั้นตรงตามความคาดหวังที่ตั้งไว้อย่างสูง แต่ที่สำคัญยิ่งกว่าคือการได้รู้จักที่จะปรับตัวและปรับใจให้สอดรับกับบางสิ่งที่ไม่ต้องตามความคาดหวังในบางเวลา และในโอกาสนี้ผมขอขอบคุณทุกคนเช่นกันที่ปรับใจให้อภัยกันตลอดมาเมื่อผมทำให้บางคนผิดหวัง

บางคนอาจเข้าใจผิดคิดไปเสียเองว่า ปัญหาบางอย่างทีเกิดขึ้นระหว่างนั้นอาจทำให้ผมไม่รู้สึกดีต่อโอกาสดีๆ นี้ที่ได้รับมา ผมขอปฏิเสธโดยสุจริตใจว่าผมรู้สึกขอบคุณโครงการนี้อย่างที่สุดด้วยเพราะประสบการณ์เปี่ยมความสุขนั้นมีมากกว่า เพราะสำหรับผมแล้ว ความสุขที่สุดในชีวิตคือการได้เรียนรู้สิ่งใหม่และเข้าใจสิ่งเดิมมากขึ้น ในบทบาทยุวทูตสะพานเสียงนี้เองที่ผมได้รู้จักชีวิตของคนที่แสนธรรมดาทว่ามีคุณูปการต่อโลกมากมาย ผมได้เข้าใจความเป็นอยู่และปัญหาของพวกเขามากขึ้นตลอดจนพร้อมที่จะยืนอยู่ข้างพวกเขาเมื่อความไม่เป็นธรรมเข้ามาท้าทาย ในที่สุดผมได้ “รัก” พวกเขามากกว่าที่เคย เพราะพวกเขาเหล่านั้น แรงงานข้ามชาติ และลูกจ้างทำงานบ้าน ต่างมีส่วนทำให้โลกของเราขับเคลื่อนไปทั้งในมิติทางเศรษฐกิจและสังคม

พวกเขาทำให้โลกของเราน่าอยู่มากขึ้นในทุกๆวัน และพวกเขาควรได้รับสิ่งที่ดีที่สุดในฐานะมนุษย์คนหนึ่งพึงมี โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เพื่อตอบแทนที่เขาเป็นความธรรมดาที่โลกนี้ไม่อาจขาดได้ในทุกๆ เหตุผล ทุกการต่อสู้เรียกร้องที่พวกเขาได้ร่วมกันทำมา กำลังทำอยู่และดำเนินต่อไปในอนาคตล้วนน่าชื่นชมปนขมขื่นในสายตาของผม โครงการฯ นี้ทำให้ผมเชื่อมั่นอย่างหนักแน่นว่ามนุษย์ทุกคนมีความเท่าเทียมกัน และทุกงานล้วนมีความสำคัญไม่แพ้กันไม่ว่างานนั้นจะใช้แรงหรือสมองมากกว่า โดยปราศจากแรงหรือสมองอย่างหนึ่งใด มนุษย์ย่อมไม่อาจมีชีวิตอยู่ได้แล้วโลกทั้งใบก็เป็นเช่นนั้น ไม่ต่างกัน

ผมไม่เห็นด้วยกับการนิยามเป้าหมายปลายทางว่าเป็นจุดสิ้นสุดของการเดินทาง ผมเชื่อว่ามันคือจุดเปลี่ยนต่างหากและเช่นเดียวกับการเดินทางตลอดหกเดือนที่ผ่านมานี้ ความพยายามของผมที่จะมีส่วนร่วมในการปกป้องสิทธิแรงงานข้ามชาติยังจะดำเนินต่อไป ให้สมกับโอกาสอันมีค่าที่โครงการฯหยิบยื่นให้ ให้คู่ควรกับการทำงานอย่างหนักของทีมงานโครงการ  และเพื่อตอบแทนทุกกำลังใจที่หยิบยื่นให้กันตลอดมาโดยเฉพาะอย่างยิ่งจากคนที่อ่านมาถึงบรรทัดนี้ผมถือว่านี่เป็นอีกหนึ่งกำลังใจ

อ่านบทความก่อนหน้านี้: Ep. 1 | Ep. 2

IMG_8330

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

Google Translation

%d bloggers like this: